Als architect zie ik de oceaan in dromen vaak als een gebrek aan structurele kaders; waar een huis vaste muren heeft, dwingt de zee je tot navigeren zonder vast ankerpunt. Vooral het aspect van verdrinken of zinken, zoals genoemd in de tekst, zou je kunnen zien als het moment waarop de controle over de inrichting van je eigen mentale ruimte wegvalt door een teveel aan externe prikkels. Heb je er weleens op gelet of de horizon in je droom zichtbaar is, of dat de oceaan alle kanten op reikt zonder uitgang? Soms duidt die afwezigheid van een grens op het feit dat je in het dagelijks leven simpelweg te weinig duidelijke grenzen trekt voor jezelf. 🌊